در این بخش با "سوره های جز بیست و هفتم" آشنا خواهیم شد .    
52- طور [نام یک کوه]

در اولین آیه به کوه مقدس طور در سینا که محل مناجات موسى (ع) با خداوند بوده، سوگند یاد شده است.
سوره، یادآور قیامت و بهشت و جهنم و بیانگر نعمتهاى بى پایان بهشتیان و عذاب‏هاى گوناگون مکذبین و کفار در دوزخ است و نیز احتیاج و مجادله‏اى با مشرکین و تردیدشان در ایمان آوردن و نقد تفکر الحادى و مشرکانه و در پایان باز هم دعوت به صبر.
این سوره با 49 آیه در سال 4 بعثت در مکه نازل گردید. در احادیث، زیاد خواندن آن سبب خلاصى از زندان بیان شده است. 

53- نجم [ستاره]

در آغاز سوره، به ستاره آنهنگام که فرود آمده و غروب کند سوگند یاد شده است.
هدف کلى سوره، تاکید بر سه رکن «ربوبیت‏» «نبوت‏» و «معاد» است و اعلام وحى، توبیخ مشرکین از اعراض، مردم شناسى، توحید و تنذیر، از موضوعات دیگر این سوره است. کلا سوره تشویق به پذیرش دعوت است و انتقاد از روى گردانى از قرآن و پیامبر.
برخى هم مراد از «نجم‏» را ستاره فروزان قرآن دانسته‏اند که براى بشر فرود آمده است. این سوره با 62 آیه، مکى است.


54- قمر [ماه]

آیه اول، به «شق القمر» و دو پاره شدن ماه، بنا به درخواست مشرکین از پیامبر اسلام بعنوان معجزه و نشانه‏اى از قدرت خدا اشاره کرده است.

این سوره بطور کلى به انذار و بیم دادن مکذبین بهانه جو پرداخته است و از هلاکت امتهاى تکذیب کننده گذشته همچون قوم نوح و عاد و ثمود و لوط و آل فرعون، شاهد آورده است و در پایان، از عاقبت جهنمى مجرمین و فرجام خوش متقین یاد مى‏کند.

با 55 آیه در سال 4 بعثت نازل شده و از سوره‏هاى مکى است.


55- رحمن [بخشنده]


نام خداوند است که بعنوان آموزگار قرآن و آفریدگار بشر و آموزنده بیان، ذکر شده است. (آیه اول).
سوره رحمان، در خطابى به جن و انس، از آفرینش جهان و از نعمتهاى فراوان و گوناگون خدا در دنیا و بهشت و نیز از عقوبت‏هاى اهل دوزخ، سخن گفته است و با تکرار 31 بار آیه «فباى آلاء ربکما تکذبان‏» در این سوره نسبتا کوچک مى‏پرسد که به کدام یک از نعمتهاى پروردگارت تکذیب مى‏کنید؟!
و این سوره در زبان ائمه به «عروس قرآن‏» معروف بوده است.
78 آیه دارد. این سوره را بعضى مکى و بعضى مدنى دانسته‏اند.



56- واقعه [پیش آمد، حادثه]

یکى از نام‏هاى رستاخیز و قیامت است، حادثه‏اى که بى شک واقع خواهد شد و در آغاز سوره از وقوع آن و مشخصات و آثارش خبر مى‏دهد و تا پایان سوره از حالات اهل بهشت و جهنم در آخرت یاد مى‏کند.

در بخشى از سوره هم به اهمیت «قرآن کریم‏» که فرود آمده از نزد خداوند است اشاره مى‏کند. در این سوره مردم به سه دسته تقسیم شده‏اند: اصحاب یمین، اصحاب شمال و سابقون.

96 آیه دارد و در اوائل بعثت در مکه فرود آمده است. به خواندن این سوره بسیار دستور داده شده است.


57- حدید [آهن]


در آیه 25 از آهن بعنوان مظهر قدرت و منفعت، در کنار نازل کردن کتاب و میزان (سمبل مکتب و عدالت اجتماعى) یاد مى‏کند. حدید، به اسلحه، به امام، به حضرت قائم(ع) هم تاویل شده است.(مرآة الانوار ص 124.)

هدف اصلى سوره، تشویق به انفاق در راه خدا است که از ایمان و تقوا سرچشمه مى‏گیرد. اخلاص و زهد و موعظه و معارفى از مبدا و معاد از مطالب دیگر این سوره است. در حدیثى آمده که: چون خداوند مى‏دانست که در آخر الزمان افرادى عمیق و ژرف اندیش پدید خواهند آمد سوره قل هو الله احد و آیاتى از این سوره را (از اول تا آیه 6) نازل کرد.(المیزان ج 19 ص 168.)

این سوره مدنى است. با 28 آیه در سال پنجم هجرى نازل شده است.